یک هواپیما بر فراز اقیانوس آرام پرواز می‌کند. خلبان می‌گوید سوخت کم شده و نمی‌تواند جزیره مقصد را پیدا کند. مدتی بعد، ارتباط قطع می‌شود و دیگر خبری از هواپیما و دو سرنشین آن نمی‌رسد. این داستان، ماجرای واقعی ناپدیدشدن آملیا ارهارت و فرد نونان در سال ۱۹۳۷ است؛ معمایی که هنوز پاسخ قطعی ندارد.
حالا پس از ۸۹ سال، یک گروه پژوهشی راهی جزیره‌ای دورافتاده شده تا شیئی را بررسی کند که در تصاویر ماهواره‌ای دیده شده است. آیا این شیء می‌تواند بقایای هواپیمای ارهارت باشد؟ تا زمان تنظیم این مطلب در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶، برابر با ۱۸ مهر ۱۴۰۵، پاسخ هنوز مشخص نیست.
آملیا ارهارت چه کسی بود؟
- یک خلبان پیشگام: ارهارت از مشهورترین زنان تاریخ هوانوردی بود. او در سال ۱۹۳۲ نخستین زنی شد که به‌تنهایی و بدون توقف، با هواپیما از اقیانوس اطلس عبور کرد.
- هدف بزرگ‌تر: او در سال ۱۹۳۷ برای پرواز دور دنیا از مسیری نزدیک به خط استوا تلاش کرد. این سفر چندمرحله‌ای بود و برای سوخت‌گیری در نقاط مختلف توقف داشت.
- همراه سفر: فرد نونان، ناوبر هواپیما، مسئول کمک به تعیین مسیر و موقعیت بود. هواپیمای آن‌ها یک لاکهید الکترا ۱۰-ای دوموتوره بود.
در آخرین پرواز چه اتفاقی افتاد؟
- پرواز به‌سوی هاولند: ارهارت و نونان در ۲ ژوئیه ۱۹۳۷ از لائه در گینه نو بلند شدند. مقصد آن‌ها جزیره کوچک هاولند در اقیانوس آرام، در فاصله حدود ۴۱۰۰ کیلومتری، بود.
- پشتیبانی از دریا: کشتی گارد ساحلی آمریکا به نام ایتاسکا نزدیک هاولند مستقر شده بود تا برای ارتباط رادیویی و مسیریابی به هواپیما کمک کند.
- مشکل ارتباط: دریافت پیام‌ها ضعیف و ارتباط دوطرفه نامطمئن بود. پیام‌های ارهارت به کشتی می‌رسید، اما پاسخ‌ها آن‌طور که لازم بود به پیدا کردن مسیر کمک نمی‌کردند.
- هشدار کمبود سوخت: در یکی از آخرین پیام‌ها، ارهارت اعلام کرد که احتمالاً نزدیک مقصد هستند، اما آن را نمی‌بینند و سوخت رو به اتمام است.
- آخرین تماس: در ساعت ۸:۴۳ صبح، طبق زمان ثبت‌شده در گزارش کشتی، پیامی درباره حرکت روی یک خط موقعیت ارسال شد. پس از آن، ایتاسکا دیگر پیامی از آن‌ها دریافت نکرد.
چرا پیدا کردن مقصد این‌قدر دشوار بود؟
- جزیره‌ای کوچک در اقیانوسی بزرگ: هاولند مقصد بسیار کوچکی بود. نزدیک‌شدن به محدوده آن، لزوماً به معنی دیدن جزیره از هوا نبود.
- نبود امکانات امروزی: این پرواز دهه‌ها پیش از GPS انجام شد و پیدا کردن موقعیت به روش‌های ناوبری آن زمان و ارتباط رادیویی وابسته بود.
- پیام بدون موقعیت دقیق: آخرین تماس به یک خط موقعیت اشاره داشت، اما نقطه دقیق هواپیما را مشخص نمی‌کرد. همین مسئله جست‌وجو را دشوارتر کرد.
- جست‌وجوی بی‌نتیجه: عملیات گسترده دریایی و هوایی نتوانست هواپیما یا سرنشینان را پیدا کند. در نتیجه، محل و چگونگی پایان پرواز نامعلوم ماند.
دو فرضیه اصلی درباره سرنوشت ارهارت
- سقوط در اقیانوس: توضیحی که مدت‌ها دیدگاه رسمی آمریکا بوده، این است که هواپیما پس از تمام‌شدن سوخت، نزدیک هاولند در دریا سقوط کرده است. محل دقیق بقایای آن مشخص نشده است.
- فرود در نیکومارورو: فرضیه دیگری می‌گوید آن‌ها به جزیره نیکومارورو رسیده‌اند و پس از فرود، در آنجا گرفتار شده‌اند. مأموریت جدید برای بررسی شواهد مرتبط با همین احتمال انجام می‌شود.
- تفاوت فرضیه با واقعیت: وجود یک توضیح ممکن یا چند سرنخ، به معنی اثبات آن توضیح نیست. برای تعیین سرنوشت این پرواز، شواهد قابل شناسایی و بررسی لازم است.
سرنخ تازه چیست و کجا پیدا شده؟
- موقعیت جست‌وجو: نیکومارورو یک جزیره مرجانی حلقه‌ای در کشور کیریباتی است. درون این حلقه، پهنه‌ای از آب وجود دارد که تالاب مرجانی نامیده می‌شود.
- شیء تارایا: هدف مأموریت، شکلی نامعمول در آب این تالاب است که با نام Taraia Object شناخته می‌شود. پژوهشگران می‌خواهند هویت واقعی آن را مشخص کنند.
- تصاویر ماهواره‌ای: گروه جست‌وجو می‌گوید این شکل در تصاویر سال ۲۰۲۰ توجه آن‌ها را جلب کرده و نشانه‌هایی از آن را در عکس‌های هوایی قدیمی‌تر نیز تشخیص داده است.
- دلیل امیدواری: اعضای گروه احتمال می‌دهند شکل دیده‌شده به بخش‌هایی از بدنه و بال‌های هواپیما مربوط باشد. این برداشت هنوز با بررسی مستقیم تأیید نشده است.
مأموریت جدید چگونه انجام می‌شود؟
- گروه پژوهشی: مؤسسه Archaeological Legacy Institute با همراهی دانشگاه پردو، بنیاد پژوهشی آن و نمایندگان کیریباتی این مأموریت را انجام می‌دهد. هدایت پژوهشی آن با ریچارد پتیگرو است.
- آغاز سفر دریایی: طبق اطلاعیه دانشگاه پردو، گروه ۱۷نفره در ۷ اکتبر ۲۰۲۶ از تاراوا به‌سوی نیکومارورو حرکت کرد.
- ثبت وضعیت اولیه: پژوهشگران ابتدا از محل عکس و فیلم تهیه می‌کنند تا وضعیت آن پیش از جابه‌جایی رسوبات ثبت شود.
- بررسی زیر آب: برنامه اعلام‌شده شامل استفاده از سونار برای بررسی زیر آب و مغناطیس‌سنج برای شناسایی نشانه‌های مواد مغناطیسی است.
- کنارزدن رسوبات: سپس قرار است با تجهیزات حفاری زیر آب، رسوبات اطراف شیء کنار زده شود تا امکان شناسایی آن فراهم شود. سواحل اطراف نیز برای یافتن قطعات احتمالی بررسی می‌شوند.
- مجوز انتقال: حتی اگر بقایای هواپیما پیدا شود، خارج‌کردن و انتقال آن به مجوزهای بیشتر از دولت کیریباتی نیاز دارد.
چرا بعضی پژوهشگران به این سرنخ شک دارند؟
- احتمال یک درخت: ریک گیلسپی، پژوهشگری که سال‌ها درباره ارهارت تحقیق کرده، به رویترز گفته است که شکل دیده‌شده را بقایای یک درخت می‌داند.
- اختلاف درباره سرنخ: نکته جالب این است که گیلسپی خود از طرفداران فرضیه رسیدن ارهارت به نیکومارورو است، اما باور ندارد این شیء مشخص، هواپیمای او باشد.
- لزوم بررسی مستقیم: شباهت یک تصویر به هواپیما کافی نیست. مشاهده نزدیک و شناسایی جنس، ساختار و قطعات شیء، برای ارزیابی این ادعا ضروری است.
آیا معمای ۸۹ساله حل شده است؟
- وضعیت فعلی: تا ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶، منابع بررسی‌شده خبر از آغاز مأموریت داده‌اند؛ کشف و شناسایی قطعی هواپیمای ارهارت اعلام نشده است.
- اگر شیء هواپیما باشد: باید مشخص شود به چه نوع هواپیمایی تعلق دارد و چه شواهدی آن را به الکترای ارهارت مرتبط می‌کند. چنین شناسایی‌ای می‌تواند محل پایان پرواز را روشن‌تر کند.
- اگر شیء هواپیما نباشد: این سرنخ کنار گذاشته می‌شود، اما بی‌نتیجه‌بودن آن به‌تنهایی تمام فرضیه‌های دیگر را اثبات یا رد نمی‌کند.
- آنچه هنوز نمی‌دانیم: حتی پیدا شدن هواپیما نیز لزوماً همه جزئیات سرنوشت ارهارت و نونان را روشن نمی‌کند. معمای محل هواپیما و ماجرای دو سرنشین، پرسش‌های مرتبط اما جداگانه‌ای هستند.
-